KIRISH: zamonaviy ta’lim tizimida maktabgacha ta’lim muassasalari uchun yuqori malakali pedagog kadrlarni tayyorlash dolzarb muammolardan biri bo’lib qolmoqda. Mazkur maqolada bo’lajak tarbiyachi pedagoglarning kasbiy malakalarini takomillashtirishning nazariy va metodologik asoslari tahlil qilinadi. Tadqiqotda kompetensiyaviy yondashuv, shaxsga yo’naltirilgan ta’lim, refleksiv amaliyot hamda innovatsion pedagogik texnologiyalarning pedagog tayyorlashdagi o’rni J. Dewey, L.S. Vygotsky, B.S. Bloom, A. Bandura, D. Schön, H. Gardner, D. Goleman va boshqa xalqaro miqyosdagi olimlarning nazariyalari asosida yoritiladi. MAQSAD: maqolaning maqsadi bo’lajak tarbiyachi pedagoglarning kasbiy malakalarini takomillashtirish mexanizmlarini aniqlash, ularni xalqaro ilmiy nazariyalar va mahalliy pedagogika tajribasi asosida tahlil qilish hamda amaliy ta’lim jarayoniga tatbiq etish yo’llarini ilmiy jihatdan asoslashdan iborat. MATERIALLAR VA METODLAR: tadqiqotda pedagogik, psixologik va metodologik adabiyotlarni nazariy tahlil qilish, tizimli yondashuv, qiyosiy-tahliliy metod, modellashtirish hamda pedagogik tajribalarni umumlashtirish usullaridan foydalanildi. Tadqiqotning metodologik asosini kompetensiyaviy yondashuv (Bloom, McClelland), konstruktivistik ta’lim paradigmasi (Bruner, Piaget), refleksiv amaliyot nazariyasi (Schön) va UNESCO hamda OECD xalqaro standartlari tashkil etadi. MUHOKAMA VA NATIJALAR: tadqiqot natijalari shuni ko’rsatdiki, kasbiy malakani rivojlantirish uzluksiz, tizimli va ko’p komponentli jarayon bo’lib, unda kompetensiyaviy yondashuv, amaliyotga yo’naltirilgan ta’lim (Bandura’ning ijtimoiy o’rganish nazariyasi), Schön’ning refleksiv amaliyotchi modeli, Mishra va Koehler’ning TPACK modeli hamda Maslow va Deci & Ryan’ning motivatsiya nazariyalari muhim o’rin tutadi. Integrativ yondashuv — nazariya, amaliyot, refleksiya va texnologiyalar uyg’unligi — kasbiy malaka shakllantirishning asosiy pedagogik mexanizmi sifatida aniqlandi. XULOSA: bo’lajak tarbiyachi pedagoglarning kasbiy malakasini takomillashtirish samarali pedagogik mexanizmlarni tizimli qo’llash orqali amalga oshiriladi. Xalqaro nazariyalar va mahalliy pedagogika tajribasini o’zaro uyg’unlashtirilgan holda ta’lim jarayoniga tatbiq etish pedagog kadrlar tayyorlash sifatini oshirishga, zamonaviy ta’lim talablariga mos, raqamli va refleksiv kompetentli mutaxassislarni shakllantirishga xizmat qiladi.
INTRODUCTION: In the context of rapidly evolving preschool education systems, the preparation of highly qualified educators has become a critical pedagogical challenge. This article analyzes the theoretical and methodological foundations for improving the professional skills of future educators, drawing on internationally recognized frameworks by Dewey, Vygotsky, Bloom, Bandura, Schön, Gardner, Goleman, Maslow, Deci & Ryan, and Mishra & Koehler, alongside local Uzbek scholarly traditions. AIM: The aim is to identify, analyze, and scientifically justify effective pedagogical mechanisms for developing the professional competence of future preschool educators, integrating global theoretical frameworks with local pedagogical experience and national education policy. MATERIALS AND METHODS: The study employed theoretical analysis of pedagogical and psychological literature, comparative-analytical methods, systemic modeling of professional competence components, and generalization of pedagogical experience. The methodological framework is grounded in competency-based education (Bloom, McClelland), constructivist learning theory (Bruner, Piaget), reflective practice (Schön), self-determination theory (Deci & Ryan), and international standards issued by UNESCO and OECD. DISCUSSION AND RESULTS: The findings indicate that professional development is a continuous, multi-component, and systemic process. An integrative approach — combining competency-based learning, practice-oriented training (Bandura’s social learning theory), reflective practice (Schön’s reflective practitioner model), technological integration (TPACK model by Mishra & Koehler), and intrinsic motivation (Maslow, Deci & Ryan) — was identified as the most effective pedagogical mechanism for forming professional competence in future educators. CONCLUSION: The implementation of synthesized pedagogical mechanisms — grounded in both international scientific theory and local educational practice — significantly improves the quality of preschool teacher preparation, fostering digitally literate, reflective, and professionally competent specialists aligned with contemporary educational standards.