ushbu maqolada Xorazm vohasi ziyoratgohlari nomlarining tarixiy- etimologik va semantik xususiyatlari onomastik hamda lingvokulturologik yondashuv asosida tahlil qilinadi. Xorazm vohasi qadimiy sivilizatsiya markazlaridan biri sifatida nafaqat moddiy madaniyat yodgorliklari, balki muqaddas qadamjolar, avliyo maqbaralari, tarixiy masjidlar va ziyorat maskanlari nomlari orqali ham o‘zining boy ma’naviy-madaniy xotirasini saqlab kelmoqda. Pahlavon Mahmud, Najmiddin Kubro, Shayx Muxtor Valiy, Said Ota, Oqmasjid, Kalajik, Dovud-qal’a kabi nomlar oddiy geografik yoki me’moriy belgi emas, balki xalq xotirasi, diniy-ma’rifiy tafakkur, tarixiy voqealar, shaxsga hurmat va madaniy identitetni mujassamlashtirgan lingvistik birliklar sifatida namoyon bo‘ladi. Maqolada ziyoratgoh nomlarining shakllanishida antroponimik, toponimik, diniy, kasbiy, ijtimoiy va tarixiy omillar muhim o‘rin tutishi asoslanadi. Tadqiqotda tavsifiy, qiyosiy, etimologik, semantik va lingvokulturologik tahlil metodlaridan foydalanildi. Natijalar shuni ko‘rsatadiki, Xorazm vohasi ziyoratgohlari nomlari xalqning ma’naviy xotirasi, avliyolar kultiga munosabati, vatanparvarlik qarashlari, tarixiy davomiylik va muqaddas makon haqidagi tasavvurlarini ifodalovchi muhim onomastik manbadir.
в статье анализируются историко-этимологические и семантические особенности названий святынь Хорезмского оазиса на основе ономастического и лингвокультурологического подходов. Хорезмский оазис как один из древних центров цивилизации сохраняет свою богатую духовно-культурную память не только через памятники материальной культуры, но и через названия святых мест, мавзолеев, исторических мечетей и мест паломничества. Такие названия, как Пахлаван Махмуд, Наджмиддин Кубро, Шейх Мухтар Вали, Саид Ота, Окмасжид, Каладжик, Давуд-кала, выступают не просто географическими или архитектурными обозначениями, а лингвистическими единицами, воплощающими народную память, религиозно-просветительское мышление, исторические события, уважение к личности и культурную идентичность. В статье обосновывается, что в формировании названий святынь важную роль играют антропонимические, топонимические, религиозные, профессиональные, социальные и исторические факторы. В исследовании применены описательный, сравнительный, этимологический, семантический и лингвокультурологический методы. Результаты показывают, что названия святынь Хорезмского оазиса являются важным ономастическим источником, отражающим духовную память народа, отношение к культу святых, патриотические представления, историческую преемственность и представления о сакральном пространстве.